Wildernis

Onze "tuin" ziet er niet uit, kurkdroog. We hebben er nog werk mee. Gelukkig heeft papa een klein meidje om hem te helpen.

Afscheid van Wimpie

Wimpie heeft al wat meegemaakt. Twee jaar geleden maakte hij een val van het terras waarop een zwaar en moeizaam herstel volgde. Even later verloor hij zijn speelkameraadje, moest hij verhuizen in een kooi en kreeg hij de boodschap dat hij verder door het leven moest met een slap pootje. Amper een jaar later moest hij wéér verhuizen, eindelijk kon hij echt op avontuur. Een schootzitter was hij niet, maar wel een heel lief bazeke. Toegeven, we hebben op hem gevloekt, hij kon het letterlijk uren volhouden om aan de deur te krabben als hij buiten wilde. Diezelfde koppigheid werd hem nu fataal. Het ga je goed Wimpie en doe veel groetjes aan Jantje.

Een geknipt tapijt

Vandaag rolden we op het werk de rode loper uit voor mijn sportieve collega's. In de namiddag trokken we naar een tapijtenwinkel om -je raadt het al- een geschikt tapijt te zoeken voor in de living. Met een bepaald gedacht vertrokken en in de winkel zelf natuurlijk iets heel anders tegengekomen. We houden het nog even in beraad.

Louanne was samen met papa langs de kwaffeur gereden voor een zomers coupke mét krullen. 's Avonds kregen we onverwachts Bertje op bezoek, ook al met een zomerse coup. Volgende week zien we Bert opnieuw, we gaan daar nog goed van genieten want binnenkort vertrekt hij uit Gent.

Ai nati oggi

"Aan al wie geboren is", het veelbesproken kunstwerk van Alberto Garutti ten tijde van "Over the edges". Na elke geboorte in Gent, knipperen de lichten op het Sint-Veerleplein. De stad kocht het kunstwerk nu aan. De lantaarns zijn verbonden met alle materniteiten van de Gentse ziekenhuizen. Ook in AZ Sint-Lucas staat "de knop" op het verloskwartier. Vandaag mocht ik de master himself begeleiden naar de knop voor de officiële inhuldiging. Samen met een één uur oud jongetje en Garutti op de foto. Mooi!

4 jaar geleden...

1m² = 1²m?

Een klein maar opmerkelijk artikeltje in De Standaard 'de ene vierkante meter is de andere niet'. Meteen leer ik dat er zoiets bestaat als een Orde van Landmeters-Experten. In ons land is een appartement van 100m² 'extra muros' gemeten: langs de buitenkant bekeken, alsof er geen buiten- of binnenmuren zijn. In Frankrijk bijvoorbeeld wordt de werkelijk bruikbare oppervlakte gemeten. "Een Fransman zal schrikken als hij in een 100m²-meter appartement logeert in Brussel, dat is kleiner dan wat hij gewend is in Parijs." Handig om weten als we weer eens voor één of andere immo-vitrine staan in Parijs ;-)

Groupie

Nonkel Kimmie houdt zijn eerste optreden, dat willen we niet missen! Louanne gaat hem (en gitaartje) even goeiedag zeggen, zo maar live tussen zijn performance door.

Buffy

Zaterdag trekken we van de ene bompa naar de andere. In Mechelen maakt Louanne kennis met Buffy, een Ierse windhond. Louanne noemt hem steevast "woofy". Het is een super braaf beest, zolang er geen eten in de buurt is ;-) Louanne vindt hem geweldig en mag er zelfs mee gaan wandelen. Maar als bompa de bbq aansteekt, moet Buffy dus wel even in zijn hok ;-) De worstjes vliegen in het rond en we genieten van een mooie zomerse avond.

De ideale avond

Ergens in november boekte ik tickets voor Bart Peeters, stilaan tijd om ze te verzilveren. Louanne vraagt al een ganse week: "naar de bomma?" om met de prikkertjes te kunnen spelen. Een ideale gelegenheid om ze een nachtje te brengen.

Ondertussen genieten wij van een Italiaans diner bij Bari, net om het hoekje van de Capitole. Ondanks de nabijheid moeten we ons toch nog haasten. Bart maakt een straffe start: de ideale man, zelden of nooit, rood in parijs ... da's mooi! Zijn alombekende enthousiaste zelve met 'onnozeliteiten' brengt zonder moeite ambiance in de zaal. Ik ben niet zijn grootste fan maar het was wel een gezellige avond. Al moet het gezegd worden, op vrijdagavond na een drukke werkweek (ikke) en nog suffig van de antibiotica (mijn ideale man) is uitgaan best vermoeiend ;-)

Verhaaltje vertellen?

Dat Louanne een boekenwurm is, weten jullie al. Tot nu toe beperkte het 'boekjes lezen' zich steeds tot bladeren, aanduiden en benoemen van al wat er te zien is. Mama of papa vertellen erbij of lezen de (meestal) korte tekstjes al eens voor. Sinds een tijdje zet ze haar vingertje op de letters en begint zelf 'voor te lezen' in een onverstaanbaar brabbeltaaltje, maar ze heeft dus wel door dat die letters 'lezen' betekenen.

Sinds deze week vraagt ze effectief "verhaaltje vertellen?". Dat is voor papa tijdelijk wat moeilijk want die zit met een zware keelontsteking. Maar we kunnen dus stilaan '365-verhaaltjes voor het slapengaan' bovenhalen. Of lenen uit de bibliotheek want daar kent ze al goed haar weg. Van lezen is ze fan, zolang mama maar niet in de krant leest want dan heeft die geen aandacht meer voor Louanne...

Dag van...

Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel een 'dag van...'. Vanochtend hoorde ik op de radio dat 15 mei de 'dag van het gezin' is. Dat kwam dan goed uit want het gebeurt niet vaak dat we op zondag gewoon thuis zijn met ons drietjes. Blijkbaar is het eveneens 'openwervendag' maar ik neem aan dat ik jullie niet verbaas als ik zeg dat we daar nu niet meteen op zaten te wachten. Nochtans veel bezoek hier in de verkaveling.

Nog zo'n open werf is die van het nieuwe zwembad Rozebroeken. Een zwembad mét een leuk peuterbad in de buurt, dat zou geweldig zijn. Maar tegen dat Rozebroeken af is, zal Louanne geen peuter meer zijn ;-) Dus reden we naar Merelbeke. Louanne zat voor het eerst in een zwemband die ze duidelijk leuker vindt dan haar kleine armzwembandjes!

Roze zaterdag

(Alweer) Geen pride voor mij dit jaar. Maar wel roze ballonnen om het goed te maken.

Café André René

Gisterenavond had mijn echtgenoot voor de verandering nog eens een vergadering dus keek ik maar naar de halve finale van Eurosong. Nu Sven Pichal naast André Vermeulen zit, en Phillipe de haartooi van de artiesten doet, moest ik toch mee supporteren. En ach kom, waarom ook niet eens één keer naar de Belgische inzending kijken want ik had Witloof Bay nog nooit gehoord. Ik was eigenlijk meer aan het bloggen/ facebooken/ rekeningen betalen / kortom aan het surfen terwijl de tv op de achtergrond stond te spelen. Plots werd ik een beetje afgeleid door één of andere Zweed ;-)

Deze avond belandde ik samen met Kimmie uit pure gewoonte in de pub. We hadden iets te vieren. Maar Gent telt zoveel leuke plekjes dus waarom zoeken we eens niet iets anders op? Café René bleek een mooi alternatief.

Hoedje

Louanne noemt haar fietshelmpje steevast "hoedje". Maakt me al niet uit hoe ze het noemt, zolang ze het maar opzet. Vélib of niet, wij fietsen verder.

Geen Gentse vélib

Dan kom je net terug uit Parijs en heb je weer genoten van de vélib, krijg je bij thuiskomst volgend bericht te lezen: de stad Gent krijgt géén leenfietsen-project. Dat is toch bijzonder jammer! Toegeven, we hebben ditmaal ook enkele nadelen van de vélib ondervonden. Bij terugkomst aan ons hotel, was het fietsstation vlakbij compleet vol: lastig. Je moet dan verder fietsen naar het volgende station en te voet terugkeren of wachten tot iemand anders een fiets komt halen. Dat laatste blijkt trouwens wel mee te vallen en wat mij betreft het gemakkelijkst ;-) Of je wil een vélib nemen maar in het dichtstbijzijnde station staan alleen nog enkele exemplaren met een platte band of een ander mankement: lastig. Maar deze kleine ongemakjes wegen niet op tegen de vele voordelen!

Terras klaar

Het is wel fijn om na een weekendje weg terug thuis te komen en te zien dat er intussentijd aan je huis gewerkt is. Oprit en terras zijn klaar. Louanne staat er meteen op te dansen en te springen. Buiten spelen is nu nog leuker. Wat gaat dat geven als ook de tuin is aangelegd?

Puces du design

Zondagochtend na het ontbijt nemen we opnieuw de vélib. Ondertussen steken we blindelings de Place de la Bastille over (NOT!) en nemen de "groene boulevard" Richard Lenoir. Deze loopt naadloos over in Canal Saint-Martin. Op zondagochtend zijn de straten langs het kanaal autovrij. het is er dan ook rustig fietsen (en joggen!)

Buiten de vélib hebben ze in Parijs ook bakfietsen! Par toeval belanden we op de Puces du Design.

Maar dan begint het een beetje te kriebelen... mama phone home...

Rino

Restaurant Rino verdient een aparte blogpost. Zonder twijfel het beste restaurant dat we tot nu toe in Parijs bezocht hebben. Zonder twijfel al lang niet meer zo lekker gegeten tout court en dat aan een zéér schappelijke prijs. Het ligt bovendien in de straat schuin over ons hotel, hoe zalig gemakkelijk is dat?

Wat er een beetje tegenvalt is het terras aan de straatkant waardoor we toch voor binnen opteren. We starten met een prosecco als aperitief en wat mij betreft is de eerste gang, ravioli met pecorino, de beste van de 4. Je kan er trouwens niet à la carte eten, je kan kiezen tussen 4 of 6 gangen. Wat mij betreft is dat geen minpunt. Zo eet je nog eens iets wat je anders niet zou eten en kom je voor aangename verrassingen te staan (en soms iets minder aangename, rabarber in mijn dessert kan ik niet appreciëren ;-) We sluiten de zwoele zomeravond af met een wandelingetje langs Place des Voges en dan is het bedtijd.

Il est cinq heures...

...en de tuinmannen staan op. Dat veronderstel ik toch want om 6u zijn ze al volop in de weer om ons terras aan te leggen. Wij pakken ons boeltje in en rijden richting... Parijs. Misschien niet erg origineel trekken we naar waar het vorige keer goed vertoeven was. Ook dit keer een stralende zon aan de hemel. Vandaag wordt shoppingdag. In de Rue du Faubourg Saint-Antoine is het zalig rustig winkelen. Het zijn overal (mid season?-)kortingen en we doen goede zaakjes. Tussendoor lunchen we in een gezellig parkje met speeltuintje. We missen ons meisje een beetje maar we zijn ook blij met de quality time voor ons tweetjes.

De Vélib-spelregels zijn een beetje aangepast. Een dagticket kost nu 1,70 euro, net zoals een metroticket, maar je kan er nu zelfs telkens drie kwartier gratis mee fietsen. We rijden knal recht het centrum in. De Rue de Rivoli affietsen in volle spits, een avontuur op zich! Voor ons een mama met kindje achterop de fiets die duidelijk al meer geoefend heeft dan ik. Het kan dus ;-)

Het is daar over de koppen lopen, we wandelen opnieuw naar het begin van de Rivoli en bestellen -waarom niet- een mojito. Zo bereiden we ons alvast voor op de culinaire avond die ons te wachten staat. We kregen een tip en zijn zeer benieuwd.

Je moet niet meer kloppen...

... want de bel doet het! Daarbovenop zijn enkele gloeilampen aan het plafond vervangen door onze vroegere én nieuwe lusters wat ons huis weer wat gezelliger maakt.

Vanavond stond ik met" de late". Om 16u bracht ik Louanne "even" naar miema. Tja, op een vrijdagavond over en weer naar het Antwerpse, dat is niet zo evident. Om iets voor half 8 was ik terug in Gent op post. Na het werk schoof ik nog even aan bij Cédric aan tafel, net op tijd voor het dessert ;-) Ik zorgde er persoonlijk voor dat zijn shift niet té laat werd want morgenvroeg om 6 uur zullen de tuinmannen hier staan.

Er staat een graafmachine in de tuin

De tuinmannen komen deze week de oprit en het terras aanleggen en moeten daarvoor eerst nog wat voorbereidend werk doen, zoals graven. Louanne vindt het alvast geweldig. Gisterenavond taderde ze aan één stuk door. Ze werd pas stil toen papa zei dat de graafmachine ook ging slapen :-) Deze ochtend op weg van thuis naar de onthaalmama's heeft ze wel 100 keer gezegd dat er een graafmachine in de tuin staat en ze verzekerde me dat de machine "wakker" was. Zo schattig!

Grand prix de la baguette

Weer zo'n typisch Franse culinaire wedstrijd: de beste baguette! Voor de liefhebbers: te vinden in de Rue des Abbesses.

Voor de thuisblijvers -bij wijze van troost- deze zeer gedetailleerde (26 gigapixels) panoramafoto: http://www.paris-26-gigapixels.com/index-fr.html

Bbq, again!

Tijdens de vorige bbq was Louanne haar zonnebril gesneuveld. Tante Arlette en nonkel Leo hadden dat onthouden en brachten prompt een nieuwe mee! Ze kwamen voor het eerst ons huis bewonderen. Ik heb zo de indruk dat de bbq dit jaar iets actiever zal zijn dan vorig jaar. Laat maar komen.