Samen met Marleen spreken we af aan de ingang van de Sint-Pietersabdij voor 'een verrassing'. Louanne raadt onderweg wat het allemaal zou kunnen zijn maar 'kermis' komt niet in haar op. Als we het Sint-Pietersplein oprijden, is ze dan ook helemaal in de wolken: 'wauw!' Tot we uit de parking naar boven lopen en het eerste wat ze ziet een 'spook met lange tanden' is dat haar 'wil opeten'. Heel hard huilen, mama niet willen loslaten en 'ik wil niet naar de kermis' roepen is niet meteen een goed begin.
Tijdens de speech plakt ze dan ook aan mama (en papa, want zo'n meisje van drie begint al te wegen...) en kan ze niet zwijgen over de spookjes. Maar een smoutebol en de zijuitgang, brengen haar weg van de spookjes richting molens en eendjes. Da's wel vree wijs!
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen