Eerste weekje thuis

Het is even wennen, zo'n kleine spruit in huis. Ze weet ons wel bezig te houden. Aanleggen aan de linkerborst, pampertje verversen, aanleggen aan de rechterborst, pampertje verversen, ... dat zijn de belangrijkste taken. En slapen natuurlijk. De ene nacht al beter dan de andere. Dat geldt voor Louanne en bijgevolg ook voor de mama en de papa.

Louanne en ikzelf worden verder verzorgd. Een verpleegster van Kind en Gezin komt op bezoek. Onze meid is alweer flink bijgekomen. Vroedvrouw Ruth van Solidariteit voor het gezin verzorgt mama, geeft "tips voor knips" en beantwoordt alle vragen van de soms nog wat onwennige en bezorgde ouders. En natuurlijk is er papa.

Tien dagen vaderschapsverlof is wel erg weinig. Ik ben dan ook heel blij dat Cédric nog extra ouderschapsverlof neemt. Zo combineert hij het papa-zijn met werken voor het ocmw, campagne voeren, het opvolgen van de bouw(plannen), gezond eten maken en helpen in het huishouden. Wat een luxe! Zo is het ook gewoon volop genieten met ons drietjes.

heerlijk thuis bij super-papa

Nergens beter dan thuis

Hoewel ze ons de voorbije 5 dagen enorm goed gesoigneerd hebben in Jan Palfijn en mama daardoor de gelegenheid kreeg om te herstellen, pakt ze op zondagochtend alles in. Papa komt ons immers halen om naar huis te gaan! We nemen afscheid van de verpleegsters en van het prachtige zicht vanuit de kamer. Louanne is helemaal klaar voor haar eerste reis.

Thuis worden we hartelijk verwelkomd met ballonnen, chocolade en een grote bos bloemen. Louanne slaapt voor het eerst in haar park én bij Jantje en Wimpie.

Bezoek!

Er stonden enkele mensen te popelen om met ons poppemieke kennis te maken. De (over)grootouders bijvoorbeeld. De meter en de peter, broers en zussen, neefjes en nichtjes, vrienden en collega's, ... iedereen keek met spanning uit naar de komst van Louanne. Heel plezant om al die kaartjes, geschenkjes, sms-jes en facebook-wensen in ontvangst te nemen.

den bompa en de bomma

de mima

meter Fran, neefje Wout en peter Stijn

de opperbomma

marraine

nonkel Ken en nichtje Kaat

De papa ontkurkte voor de gelegenheid enkele flessen roze cava en natuurlijk is er ook doopsuiker.

Volop genieten

Na de eerste zware dagen is het volop genieten van die kleine pruts en van het mama zijn. "Mijn kind, schoon kind" maar geef toe is Louanne geen schatje?

Bloed geven

De eerste dagen na de geboorte van Louanne, voelde ik me erg slapjes en kon ik mijn bed niet uit. Een welgemeende dank aan het personeel van Jan Palfijn, met in het bijzonder de nachtzuster(s), en aan de kersverse papa natuurlijk! Ze hebben ons daar geweldig in de watten gelegd.

Ondertussen kreeg ik 1l bloed toegediend waardoor ik stilaan weer op krachten kwam. En dat tijdens de jaarlijkse 14-daagse stickeractie van het Rode Kruis. Dit heeft me wel aan het denken gezet. Ik deelde namelijk het standpunt dat het weigeren van homomannen als bloeddonor discriminerend is en wilde "solidair" zijn. Maar als je daar zo ligt en aan den lijve ondervindt hoe belangrijk het kan zijn, neem ik me meteen voor om me - eens opnieuw gezond- toch op te geven als donor. Noem het een laat "goed voornemen" voor 2009.

De inleiding

Toen ik donderdag 16 april op controle ging bij de gynaecoloog, verbaasde hij zich erover dat ik "nog steeds" rondliep. Hij zag aan mij dat ik het stilaan beu werd om met die spanning te zitten van "het kan ieder moment gebeuren". (zijn schuld, hij had dat maar geen twee weken aan een stuk moeten zeggen ;-) Bovendien schatte hij het gewicht van de baby op zo'n 3,8 kg en moest ik stilaan in het oog houden dat ze er nog wel door kon... Hij gaf mij nog één weekend en anders moest ik maandagavond maar binnen komen. Dat was dus dat "dramatische" weekend met het ongeval van Wimpie.

Inleiding

Het was met een klein hartje dat ik maandagavond naar Jan Palfijn trok: Wimpie in zijn toestand enkele dagen achterlaten viel me zwaar. Anderzijds was er opluchting: nu ging het écht gebeuren, de volgende dag zouden we met ons drietjes zijn! De procedure: om 22u kreeg ik een eerste dosis medicatie, om 4u een tweede en om 7u zouden ze de vliezen breken. Tijd zat dus voor Cédric om nog een nachtje thuis te slapen en tegen de ochtend terug te keren. Maar: bleek dat de gynaecoloog het toch wel bij het rechte eind had ;-) ik had niet veel meer nodig. Om 22u overspoelde een golf weeën mij et voilà, ik was vertrokken.

Midden

Om half twee belde ik Cédric uit bed om mij te komen bijstaan. Geen nood, de rest van het verhaal zal ik voor mezelf houden :-)

Slot

Om 7u22 is onze kleine meid daar. Cliché maar het is werkelijk een onbeschrijflijk gevoel! Louanne weegt 3,330 kg, meet 51 cm en is kerngezond. Met de mama gaat het iets minder goed, die is even van de wereld geweest en zal langzaam moeten herstellen.

Welkom Louanne!

Photographed and designed for Louanne by ninepm.net

Arme Wimpie

Ik ben nog steeds helemaal van mijn melk. Gisterenochtend is onze avonturier Wimpie van het terras naar beneden gevallen. Dat zijn twee verdiepingen zomaar pardoes tot op de Dendermondsesteenweg! Zijn rechtervoorpootje hing helemaal slap, zijn neusje bloedde en hij had een kap onder zijn oog met rode traantjes tot gevolg. Het was verschrikkelijk om zien.

Cédric belde de dierenarts van wacht en spoedde er naartoe. Wimpie heeft "geluk" gehad: één gebroken pootje, een paar wondjes aan zijn kussentjes maar verder geen inwendige letsels. Het neusje stopte met bloeden en dat kapje aan zijn oog was ook niet erg. Maar toch erg genoeg om bij mij heel wat traantjes te laten stromen.

Het arme beestje heeft nu één pootje volledig ingespalkt en moest zo'n lampekapje dragen zodat hij er niet aan zou prutsen. Terwijl Wimpie recupereerde bij de dierenarts, haalde Cédric een hondenkooi: dat zal de komende weken de verblijfplaats zijn van ons Wimpie. Hij moet afgezonderd zitten in een kleine ruimte -zonder ons Jantje erbij- om zoveel mogelijk zijn pootje te laten rusten. Over de kooi ligt een handdoek, het donker maakt hem wat rustiger en de verwarming staat een beetje op zodat hij het lekker warm heeft.

Deze ochtend hebben we zijn kapje afgedaan en regelmatig gaan we langs voor een aaitje. Maar het blijft super zielig. Morgen moeten we platen laten nemen, misschien moet hij dan nog geopereerd worden, afhankelijk van het soort breuk. Dan weten we ook hoe lang hij in die kooi moet blijven. Dat kan tot 5 weken zijn. Het ergst vind ik nog dat ik binnenkort enkele daagjes in het ziekenhuis zal liggen en ons Wimpie dan in de steek moet laten...

Chocola chocola chocola

Callebaut heeft een eigen online tv-kanaal voor chocolatiers gelanceerd. Chocoladeambassadeur Jean-Pierre Wybauw verwelkomt je en er staan heel wat nuttige filmpjes op om de meest voorkomende praline-problemen op te lossen. Interessant!

Van 1 tot en met 4 mei kan je naar Choco-Laté, het Brugse chocoladefestival.

Op 9 mei is het in Gent "Fair Trade gaat Vooruit" compleet met chocoladecafé waar je heerlijke biotruffels kan proeven van "onze" Mark.

Jammer genoeg zal ik wellicht niet zelf kunnen deelnemen aan deze (h)eerlijke activiteiten maar dat geeft niet, na pasen heb ik wel weer even voldoende chocolade gegeten. Ik moet zien dat ik ons kleintje geen chocomelk geef hé ;-)

Paaskuikentjes

Ons kuikentje vindt het nog steeds prima in het grote paasei dat mama's buik is. Paaszondag kon ik dus samen met de ganse familie vieren. Het was voor het eerst dit jaar dat ik nog eens thuis kwam en dat zorgde toch voor wat emoties bij ondergetekende.

Het werd een lekker en gezellig diner. Paaseitjes zoeken is er nog niet bij, Wout en Kaatje zijn nog wat te klein. Maar de bomma en bompa mogen zich schrap zetten want volgend jaar zullen er ineens drie pagadderkes paaseitjes willen rapen :-)

Twee andere kuikentjes kwamen wel al uit hun eitje. Ik bezocht zonet de fiere mama's van tweeling Ward en Wout in het UZ van Gent.

Gluren bij Buren

Het is weer Beaufort-tijd aan zee, daar mogen we niet op ontbreken! Cédric heeft een paar daagjes verlof genomen om even te ontspannen want het wachten op de kleine spruit geeft niet te onderschatten stress. Omdat ons kuikentje geen tekenen geeft om het ei uit te komen en het gisteren bovendien stralend lenteweer was, trokken we richting De Haan voor een eerste stop van het Beaufort Outside parcours.

De eer valt te beurt aan Daniel Buren met zijn "Le vent souffle ou il veut". Meteen een passende les: met de natuurkrachten kan je niet spelen, die gaan gewoon hun gangetje...

Het werd al bijna avond...

Dit is een zin uit één van de vele sprookjes waar ik als kind eindeloos naar kon luisteren, jawel op een ouderwetse plaat. Ik weet al lang niet meer uit welk sprookje (één van de Vlaamse volksverhalen?) maar steevast bleef hier de plaat hangen en moest ons ma de naald komen verzetten. Wel, de plaat van de gynaecoloog blijft op dezelfde manier hangen: "het is voor één van de dagen".

Op zich is het natuurlijk goed nieuws. De baby wordt steeds flinker -nu al over de 3 kg- en dat was uiteindelijk het doel van die kuur weeënremmers, de vele weken rusten en platliggen. Ondertussen hebben we 37 weken gehaald, wie had dat gedacht? Ik hoop nu toch vooral dat het er geen 40 meer worden, laat staan 41... Gelukkig is het paasvakantie en kon Ellen mij een dagje komen entertainen! Ze was hier tegen de middag en voor we het wisten werd het al bijna avond ;-) We aten in een ietwat verlaten Kapittelhuis maar het was lekker en gezellig dus lieten we dat niet aan ons hart komen.

Ballonnen

Uiteraard zal het hier feest zijn als ons kleintje komt, maar voorlopig heeft hij/zij nog niet zo'n zin in feesten. Het is blijkbaar nog steeds heel gezellig in mama's buik ;-) Ondertussen proberen we onze poezen stapsgewijs te laten wennen aan de komst van het nieuwe huisgenootje. het babybedje is bijvoorbeeld niet voor hen bedoeld en dus leggen we er ballonnen in. Het geeft alvast een feestelijke aanblik.

Mijn water is gebroken...

... en de aprilvis zwemt erin :-) Eén van mijn collega's had er niet beter op gevonden dan deze ochtend vroeg het "nieuwtje" te verspreiden dat ik bevallen was. Toen Cédric op de bureau toekwam werd hij dan ook gefeliciteerd, alsof hij nog zou komen werken als het daadwerkelijk zo was.

Ik trok tegen de middag richting Gent centrum waar ik in de Soup Lounge een goei tas soep at. Daarna waggelde ik de winkelstraat door. Er waren behoorlijk wat tussenpauzes nodig en ik moet zeggen dat ik er niet echt van genoten heb. Het was vooral zwaar. Als ik even neerzat ging het wel maar van zodra ik in beweging kwam, spande m'n buik helemaal op en dat is niet aangenaam. Het is dus nog even wennen. Een lange tussenpauze nam ik wel op een terrasje in het zonnetje, een welgekomen en deugddoende pauze alvorens terug huiswaarts te keren.