Dagen zonder...muziek

Ik loop twee à drie keer per week en ik doe dat steevast met een lekker muziekje in de oren. Ik kan daarom al eens vloeken als de batterij van m'n smartphone het onderweg begeeft en ik plots in stilte verder moet. 

Vandaag had ik al mijn loopspullen mee naar het werk behalve... mijn oortjes. Even dacht ik eraan naar huis te rijden, oortjes op te pikken en vandaar een toertje te starten. Maar ergens voelde ik dat als ik naar huis zou rijden, ik niet meer aan lopen zou toekomen. Ik trok dus toch trouw naar de Watersportbaan en startte een rondje in 'stilte'. Het duurde een tijdje vooraleer ik het juiste ritme vond en me kon concentreren op mijn ademhaling in plaats van op het irritant rammelen van mijn autosleutel en het gekraak van mijn loopvestje. 

Man wat ben ik een zeur, zo zonder chocola.

Pain is inevitable, suffering is optional

Bovenstaande titel is een citaat uit 'Waarover ik praat als ik over hardlopen praat' van Haruki Murakami. Een tijd geleden werd het mij aangeraden door een vriendin. Aangezien ik me had voorgenomen om een beetje te downgraden én om terug wat meer te lopen, de ideale literatuur voor dit moment. De korte inhoud schept hoge verwachtingen die helaas niet werden ingelost. Maar ik heb het met de glimlach gelezen en vreemd genoeg heb ik zin gekregen om zijn andere boeken te gaan lezen. Hij schrijft in dit boek immers over hoe hij het lopen nodig heeft om te kunnen blijven schrijven, een wisselwerking die ik volkomen begrijp.

De man heeft een indrukwekkend palmares marathons, triatlons en jawel, een ultramarathon (100km) in de benen. Ik zal het hem niet nadoen. Maar als hij schrijft over het starten met lopen op zijn 33 (hij is nu 65), het behalen van zelf gestelde doelen en het aftasten van (zowel mentale als fysieke) grenzen, begint het bij mij toch te kriebelen. Het interview dat ik (voor mijn werk) afnam van twee collega marathonloopsters, had ook al het één en ander in gang gezet. En zo fluistert er een stemmetje in mij: op mijn 40e een marathon lopen, zou dat niet mooi zijn?

Laat ik beginnen - in deze tijden van goede voornemens- om mijn jaardoel 2015 te stellen. Want zo'n sfeervol Midwinternachtrunnetje van 5 km, dat is best plezant, maar ook in 2015 10 km lopen, daar ga ik voor! Meteen een motivatie/herinnering om het lopen niet te laten vallen. Ik kreeg dan ook vandaag opnieuw felicitaties van mijn runtastic-app. Dat deed deugd! En kijk, ik heb zelfs nog energie over om er een stukje over te schrijven. Met dank aan Haruki voor de inspiratie.

 

Het lelijke eendje

Zaterdagavond 21 juni, ik wandel richting topsporthal langs het water. Er zwemt een moeder eend met een vijftal kleintjes achter haar aan en op enkele meters afstand van het vijfde eendje nog een zesde. Ik voel me op slag zoals dat laatste eendje. Bovendien zit ik 'dankzij' een bevriende flik met het verhaal in mijn gedachten over de safety car die een loopster van het parcours moet halen omdat ze te traag is...

21u50: Borstnummer opgespeld en opgesteld in de massa. Wegens de uitval van geblesseerden en andere zieken sta ik er 'alleen' voor, maar dan wel in het gezelschap van zo'n 5000 anderen. Bovendien is dit 'mijn' doel en 'mijn' run die ik volledig op mijn tempo wil lopen én staan er supporters klaar om mij te steunen, zowel langs het parcours als mentaal aanwezig.

22u00: De massa schuift naar voor en daar klinkt het startschot, we zijn vertrokken. Ik word vooruit gestuwd door de massa. Eens aan de overkant van het water, zie ik nog steeds lopers starten. Tegelijk word ik continu ingehaald langs alle kanten, schuif ik langzaam maar zeker weg richting zesde-eendjes-plek en voel ik de hete adem van de safety car in mijn nek. Of is dat slechts mijn verbeelding die op hol slaat? Na een kilometer of drie begint het te beteren, ik heb een aangenaam tempo te pakken, de straatjes worden smaller, de toeschouwers talrijker. De avond is intussen gevallen. We lopen langs Koren- en Graslei waar de terrasjes goed gevuld zijn. De sfeer is top. 

22u??: Vanaf kilometer 6 word ik opnieuw langs alle kanten ingehaald: de 15 km-lopers keren terug op het parcours van de 10. Maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Ik ben er intussen vrij zeker van dat de safety car me niet gaat inhalen. We zijn al over de helft, vanaf nu keren we terug. Tweede bevoorradingspost. Dat banaantje smaakt, het water ook. Kilometer 9 is een zware. Nog een fietsbrugje en daar is de bocht naar de Zuiderlaan. Ik zie veel lopers reeds met hun medaille om de nek huiswaarts keren. En daar, in de verte, de groene aankomstboog. 

23:14:45: Yes, I did it! Zo trots als een zwaan neem ik mijn medaille in ontvangst en zoek ik mijn supporters op. Ik word thuis gebracht en oh ja, de safety car, die heb ik niet meer zien passeren.

Rustige rondjes

Genste Havenloop en Antwerp 10 Miles op één dag. Zelf liep ik gisterenochtend een rustig rondje rond de Watersportbaan. Op 25 mei is het Gentse stadsloop en het oorspronkelijke plan was om daar 10 km te lopen. Maar mijn meisje is ook sportief en op datzelfde moment organiseert haar turnclub een happening waarbij ze haar diploma overhandigd krijgt. De keuze is dus snel gemaakt. Loopwedstrijden genoeg. Toegeven, het verschaft me extra voorbereidingstijd want ik voel me nog niet klaar voor die 10. Ik heb het me als doel gesteld voor dit jaar dus nog tijd zat. Intussen loop ik rustig verder. 

Vrouwen en techniek

Vandaag een familiedagje Technopolis. Je weet maar nooit waarvoor een vroege kennismaking met techniek goed kan zijn. Ik mis in ieder geval de basiskennis. Dat bleek gisteren nog maar eens toen ik tussen de boodschappen, de was en de duizend en één andere dingen die je op zaterdag moet doen, een klusjesdag plande. Alvast een eerste voorbereiding op wat komen gaat: de grote schilderwerken. 

Omdat ik dus zero technische kennis heb, organiseer ik zo'n dag met plezier in het gezelschap van Peter. Zelfs als hij zich niet 100% voelt, helpt hij me niet alleen uit de nood, hij geeft me ook moed om de rest van de werken aan te vatten. We zitten dus op schema.

Iets minder goed op schema: de weg naar de 10 km. Schitterend loopje gedaan dit weekend, jammer genoeg het eerste en meteen enige van de week. Maar we onderhouden de 5 km, dat is al iets. 

Sint-Valentijn en de Heilige Maagd Maria

Wat doe je als single mum met Valentijn? 

1. Cocktails drinken met namen als 'Virgin Mary', 'Nuts for you' en de uiteraard onvermijdelijke 'Strawberry fields'.
2. Dankbaar gebruik maken van het aanbod op school om op zondag een valentijnsontbijt aan huis te laten brengen. Helaas had ik niet goed in mijn agenda gekeken en was Louanne vandaag bij haar papa... Extra pijnlijk momentje dus toen ik het pakketje deze ochtend - alleen - in ontvangst nam. Dochterlief was op balletles dus besloot ik om het pakket op mijn beurt af te leveren bij papa thuis. Zo werd het voor haar alsnog een valentijnsbrunch.
3. Op een zonnige zondag met vrienden een chocoladedate boeken in het gloednieuwe Chocolato op de Sint-Michielshelling. Zeker niet slecht, maar Gunther Watté's chocoladecafé blijft met stip op 1. Ik nam wel nog enkele veelbelovende pralines mee naar huis zoals een praliné van pinda, bacon-onion, fleur de sel,... Ze zien er niet zo mooi uit als mijn (voorlopige?) favoriete Gentse pralines van Joost Arijs, maar ik ben benieuwd naar de smaak. Ik zal ze in de loop van de week eens testen maar niet meer vandaag. Die twee kopjes warme choco moeten er met een half uurtje lopen nog terug af.

Les jardins de Longchamps

Na een chocolat chaud van Angelina's en een crumble aux pommes met vanilleijs hoog tijd om wat calorietjes te verbranden. Helaas geen toertje door de Tuilieries - man wat moet dat zalig zijn - maar door en om de Lange velden. Daarna eet ik een wafel bij de bomma (zonder slagroom, flink hé!) en zit er een uitnodiging voor een chocoladefondue in m'n mailbox. Keep running...

Doping

Deze namiddag moest ik een bijzonder onaangename ingreep ondergaan bij de paradontoloog waarvan ik u de verdere smakelijke details zal besparen. Niet bepaald iets om je dag mee op te fleuren. Gelukkig zorgde Rafa voor een mooie overwinning op Roger. En yes, wat een heerlijk zonnetje alweer! Dus reed ik onder invloed van de verdoving richting Watersportbaan. Iedere loper die ik tegenkwam kreeg een scheve glimlach. Al eens geprobeerd om van een flesje met sportdop te drinken als je mond nog langs één kant verlamd is? Don't try this at home!

Er is wel weer iets vreemd aan de hand met m'n loopapp. Bij een vorige sessie liep ik 15 km in 28 minuten en vandaag was ik al 13 minuten aan het lopen en nog steeds 0 km. Maar goed, binnenkort is dat allemaal opgelost met Google Glass 'Race yourself':

Blauwe woensdag

Officieel viel 'depri day' deze maandag. Ik moet zeggen dat ik er de afgelopen weken inderdaad niet altijd even vrolijk bij loop. Het gaat een beetje op en af. Net zoals met het lopen. Vandaag ging het duidelijk af. Gelukkig gaat het down under wel de goede kant uit. Wat een prachtige foto van 'ap' vind ik dit:

Er is nog eens een goeie ouwe classic Roger - Rafa in de maak. Afwachten of ik daar nog meer depri van word of net niet... vamos!

Daar heb je Evi weer

Mijn eerste week keep running is achter de rug! Het was een blij wederhoren met Evi. Ik zal haar steun nog kunnen gebruiken de komende weken want echt vlotjes loopt het nog niet. Wél al een fijne interval(letjes)training achter de rug en dat smaakt naar meer.

Ze heeft het tijdens haar lessen ook wel eens over gezonde voeding en net daar knelt het schoentje, of moet ik zeggen, spant de broek. Want ik deed een confronterende vaststelling. Ik heb in gans mijn leven nog nooit zo zwaar gewogen als vandaag. Dus ja Evi, er staat te veel snoep in mijn kast. Dat is om de winterdepressie tegen te gaan. Stilaan tijd om weer te minderen met (zoete) tussendoortjes.

Tuupe tegoare

De correcte uitspraak van deze titel laat ik aan mijn dochter over. Ook dit jaar ruilen we de Gentse nieuwjaarsreceptie op Sint-Baafs voor de nieuwjaarsbrunch van mijn Antwerpse familie. Tuupe tegoare alweer veel te lekker gegeten. We doen dit in een feestzaal naast de fitness. Kwestie van niet te vergeten dat die extra calorieën er ook weer af moeten. Intussen zitten mijn (schoon)broers en (schoon)zussen allemaal in verschillende fases van het start to run programma, sommigen helaas met blessures. Benieuwd wanneer we tuupe tegoare een Aerts-marathon kunnen lopen, eentje van Gent naar Antwerpen?

Vooruit met de beentjes

Voor ik met het keep running programma start, lijkt het me verstandig om eerst weer de basisconditie op peil te stellen. Want nope, ook deze week geraak ik niet aan drie loopsessies. Maar moest een danssessie mogen meetellen, dan geraak ik vlotjes aan drie. Het was een fijn personeelsfeestje daar in de Vooruit.

Deze ochtend, of nee wacht, dat was al na de middag ;-) trok ik naar de Watersportbaan. We worden echt verwend, alweer een stralende zon aan de hemel en dat water maar blinken. Mijn hoofdje was meteen weer fris en de beentjes? Die gaan er ook weer op vooruit.

Re-start to run

'Dankzij' de feestdagen en verlof en zo, was het op 2 januari bijna twee weken (!) geleden dat ik nog een toertje deed. En ja, dat deed zeer maar tegelijk ook enorm deugd en het was absoluut het signaal om weer in gang te schieten. Ik maakte dus meteen plannen voor een strandloopje. Helaas stak de gezondheid daar een stokje voor. Na een strandwandeling(etje) moest ik al even gaan liggen, laat staan dat ik een half uurtje lopen had kunnen volhouden. Maar ik heb wel met volle teugen genoten van het prachtige weer.

Vandaag was het dus alweer (bijna) een week geleden sinds m'n vorige loopje en echt vlotjes ging dat ook niet. Mijn re-start to run valt me zowaar zwaarder dan gedacht.

Slapen als een blok zzz

Mijn blogje was eventjes in winterslaap. Deels omwille van drukte op het werk. Ik heb dan niet altijd zin om 's avonds weer achter het scherm te kruipen en te typen. Mijn zetelke met dekentje en Roosje lonken dan te veel.

Na een behoorlijk drukke werkweek(end), was er eigenlijk maar één advies mogelijk voor 'de grote dag': op tijd in bed kruipen. Dat was buiten een niet te missen verjaardags/ housewarming/ eindejaarsfeestje gerekend. Toch stond ik zondagochtend 15 december om 11 uur in de Topsporthal, klaar voor 'mijn' 5 km. Met aan mijn linkerzijde een sportieve dame en aan mijn rechterzijde een sportieve heer liep ik 'gezellig' langs de R4. Beetje teleurstellend parcours maar de aankomst in de topsporthal blijft euh...top!

Ik voel langs alle kanten dat ik een nieuwe uitdaging nodig heb. Ik durf dan ook te spreken van alweer een goed voornemen: op naar de 10 km!

Mottige muesli, magische moelleux

Vorige week kreeg ik het - te midden van een vergadering met artsen, paramedici en verpleegkundigen - behoorlijk benauwd. Er lag namelijk iets op mijn maag. Dat kan gebeuren. Maar ik was dus in goede handen en herstelde snel. Mede dankzij het nemen van extra rust en noodgedwongen een loopsessie over te slaan. 

Deze maandag ging ik niets vermoedend vrolijk en gezwind als altijd aan het werk. Mijn dagelijkse portie ontbijtgranen binnen handbereik. Helaas, niet snel na het verorberen van mijn ontbijt, kreeg ik het opnieuw behoorlijk benauwd. Er moet iets niet helemaal pluis geweest zijn met die zak muesli die ik - zoals u wel begrijpt - bij thuiskomst vernietigd heb. Hoewel ik deze 'gezonde' granen met appel, banaan en rozijntjes al maanden zonder enig probleem eet, ben ik intussen overgeschakeld op beschuitjes met confituur.

Mijn maag is terug de oude en kan met gemak moelleuxtjes met vanilleijs aan. Bestaat er een heerlijker winters dessert?

Geheime expeditie

Vandaag werden we getrakteerd op klassiek miezerig herfstweer. Hoewel ik een herfstmens ben, word ook ik daar niet vrolijk van. Maar aangenaam lopen was het wél. Nog steeds zacht en van dit soort regen word je wel nat maar niet doorweekt. Niets dat een warme douche achteraf niet kan oplossen. Ook Louanne genoot na een weekje rust opnieuw van haar turnles. Ze zijn al flink aan het oefenen voor hun optreden en dat is allemaal erg geheim. Geheimpjes zijn 'in' bij mijn vierjarige.

Bij miezerig herfstweer halen we stilaan sjaals, mutsen en handschoenen boven. Dat geeft een rommeltje in mijn hal en het is geen geheim dat ik daar niet zo van houd. Dus trok ik met Louanne naar Ikea om een extra module expedit in huis te halen. Et voilà het is nog maar negen uur en ze staat al te blinken in mijn hal. Ik heb niet eens de buurman moeten halen voor versterking. Ondertussen hield Louanne zich stilletjes bezig in de woonkamer. Want zij kreeg een doosje cadeau 'voor mijn geheimpjes hé mama'.

Loopsessie gemist

Voor het eerst sinds de start van mijn start to run heb ik een loopsessie gemist. Geen paniek, ik zie het als een voorbode voor de komende winter. Drie keer per week trainen zal wellicht niet haalbaar blijven. Maar de goesting is er nog altijd. Ik liep deze week een tourtje op oud vertrouwd terrein, een fijne afwisseling.  

Hier komt de storm

Ik sta twee minuten op het strand. Mijn runtastic-app nét in gang gezet. En dan valt de regen met bakken uit de lucht. Ik loop richting De Haan. Het is letterlijk vechten tegen de wind. Ik zie geen hand voor mijn ogen, ik heb geen idee of ik richting zee of dijk loop maar probeer een rechte lijn te houden. In geen tijd ben ik doorweekt. Na één kilometer krijg ik bericht dat ik er al 8 minuten over doe. Ik bijt nog even door en keer dan om. Het zand vliegt over het strand als mistslierten. Ik zie niet meer waar ik mijn voeten zet, alleen zandwolken en golven. En ik vlieg mee. Een hallucinante ervaring!

Na kilometer 2 krijg ik eindelijk het juiste tempo te pakken. Ik heb een gigantische strook nat zand ter beschikking en er is geen kat op het strand te bespeuren. Met de wind in de rug loop ik richting Blankenberge. De zon breekt door. Dit is genieten! Halverwege steek ik de duinen over. Tegen de wind in mul zand en trapjes lopen, afzien! Dan verdwijn ik in de duinen en keer ik opnieuw richting Wenduine. Ik kom toe onder een stralend blauwe hemel. Deugd dat dat doet!

Fantastic!

Yes, mijn runtastic werkt! Ik heb nu al een paar 5km's in de benen. Belangrijkste aandachtspunt op dit moment is mijn podcast. Er is nog werk aan de winkel. Er vliegt een song af. Een kei-goeie plaat maar verkeerd ritme. Tony is een blijver en nu het volop herfst is, heb ik een nieuwe favoriet:

 

Morgen test ik de nieuwe lijst uit.



Herfstschatten

Ik heb dit weekend veel tijd buiten doorgebracht. Om te beginnen twee toertjes Watersportbaan (eentje op vrijdag en eentje op zaterdag wel te verstaan). Intussen ben ik ingeschreven voor de Winterloop, jihaa!

 

 



Voorts genoten van mooie herfstwandelingen. Geef toe, wie wordt er niet een beetje nostalgisch van zo een plaatje:

 

Voor Louanne is de wandeling een echte schattenjacht. "Hé, jullie lopen hier zo maar voorbij" roept ze als ze trots een 'drielingeikel' toont. En "wauw, wat een mooi blaadje!" Heerlijk is dat, die oprechte verbazing en verwondering. Zo jammer dat we dat onderweg verliezen.