Wat kinderen bij een scheiding echt nodig hebben

Deze avond was er een lezing van de Gezinsbond door Claire Wiewauters over ‘Een week mama, een week papa, wat kinderen bij een scheiding echt nodig hebben’. Niet meteen het meest opbeurende onderwerp. Toch liet ik de babysit komen en trok naar de Machariusherberg. Daar trof ik enkele 'lotgenoten' in het publiek. Overigens fijn dat een organisatie als de Gezinsbond aandacht heeft voor het thema, wat hun magazine ‘Enig stuk’ ook al aantoonde.

Na een ietwat lange inleiding startte Claire haar betoog over echtscheiding door de ogen van een kind. Dat is best confronterend. Er vloeiden heel wat traantjes in het publiek en ook ik moest een paar keer slikken. Ik leerde niet veel nieuwe dingen maar het kon geen kwaad om een aantal zaken opnieuw te horen. En vooral om de bevestiging te krijgen dat ik, ondanks alles, goed bezig ben. Want wie heeft dat niet nodig? Een beetje aanmoediging, om door te zetten en ervoor te blijven gaan.

Voor wie geïnteresseerd is: er zijn nog enkele lezingen en er is ook het boek.

System failure

De afgelopen weken voelde ik me zoals mijn Iphone (na de upgrade naar ios 8.1). Het liep niet meer zo vlotjes met de batterij en af en toe crashte er al eens een app. Het leek wel of mijn energiepeil iedere dag een beetje sneller zakte. ’s Avonds geraakte ik nog net op tijd in m’n zetel om weer op te laden. Veel meer viel er niet met me aan te vangen. Vroeger in bed kruipen en dus langer slapen, zoiets als de batterij opladen tot 100% en de stekker nog even in het stopcontact laten, dat hielp niet.

Overdag kon ik verschillende apps tegelijk draaiende houden, dat wordt ook ‘gewoon’ van je verwacht. Op sommige avonden liep ik echter al in het rood tegen dat ik Louanne van school moest halen. Maar hé, ik heb zo een kabeltje waarmee ik m’n Iphone snel even in de auto kan opladen, tot we toch al terug aan 40% zitten.

Het slechtste wat ik kon doen, was mijn runtastic-app uitschakelen. Dat spaart batterij. Nochtans is het een essentiële app die ik -hoe laag het energieniveau ook staat- draaiende moet zien te houden. Het is namelijk een magische app, ze gééft energie.

Want hoe vaak kan je dat? Jezelf iedere dag opladen om ‘gewoon’ de volgende vol te houden? Hoe lang kan je in of tegen het rood lopen? Ik had gehoopt tot tegen mijn weekje vakantie. Dan maakt het niet zo uit als je eens een dagje op 50% draait. Integendeel, door minder apps tegelijk te laten draaien, heb je ’s avonds nog verbazingwekkend veel energie over. Dat was het plan. Tot het systeem daar duidelijk anders over dacht en -zo maar in het midden van de nacht- letterlijk even doordraaide. ’s Ochtends schakelde ik die andere app in: de telefoon om hulp te vragen.  Meteen daarna stond ik mezelf toe om me -zo maar in het midden van de dag- tot 100% op te laden. Later in de appstore stelde men de diagnose: vertigo en kreeg ik de nodige tools mee om deze bug in de toekomst te bestrijden. Nu ga ik in full force voor de downgrade. 

Enig stuk

Nu we toch leestips aan het rondstrooien zijn. Een blad voor alleenstaande ouders? Een initiatief van de Gezinsbond voor 'gewone mensen in een bijzondere situatie'. Volgens hen 'een magazine vol energie en moed, dat inspireert en leidt, maar vooral de mooiste glimlach ontlokt'. Misschien moet ik er pas over bloggen als ik het gelezen heb maar ik vroeg alvast mijn gratis exemplaar hier aan: https://www.gezinsbond.be/enigstuk. 

Up date

Meer dan een volledige maand blogstilte. Niets te melden? Uiteraard wel. Ik kan het samenvatten als Lijden, Leren en Loslaten. Deze 3 L'en kwam ik tegen in een artikel in Feeling over De eerste 100 weken na je scheiding', een nieuw boek met getuigenissen van lotgenoten. Aangezien 'Verlaten vrouwen' mij kon bekoren, lijkt me dit een interessante opvolger. 

• Lijden. De grote schilderwerken werden opgevolgd door de kleine genaamd afwerking. Na enkele pogingen om zowel het juiste papierke op mijn 'accentmuur' te krijgen, de luster weer omhoog te hangen als de kantjes verder af te lopen, ben ik deze tijdelijk gestaakt. Dit soort klusjes worden verschoven naar 'de grote vakantie'.
• Leren. Toegeven, de blog lag ook even stil wegens de eerste dates in vrijgezellenland, een leerschool. Dit soort vrijetijdsactiviteiten kan ik evenzeer onder brengen in de bovenstaande categorie: Lijden. Ik kan een blog schrijven over daten. Misschien moet ik dat maar gewoon doen. 
• Loslaten. Ik moet zeggen dat ik dat goed doe. Ik heb al veel stappen gezet. Maar er zijn van die momenten dat het Lastig is. Ik heb toch weer een mentale klap gekregen enkele weken terug maar hé, het Loslaten gaat steeds beter.
• Louanne. Graag wil ik de drie L'en uit het artikel aanvullen met de voor mij belangrijke L'en: Louanne blijft met stip op één, no matter what.
• Leven. Dat is wat ik nog het meest moet Leren, maar with a little help from my friends geraak ik er wel.
• Lopen. Binnen twee weken is het zover: poging tot 10 km. 

En oh ja, die 100 weken zijn bijna om, hoera!

De kantjes eraf lopen

Wie hoopt om hier de resultaten van mijn grote schilderwerken te aanschouwen is eraan voor de moeite. Althans, voorlopig. De grote werken zijn dan wel achter de rug, de kleintjes nog lang niet. Er bestaat zoiets als kantjes. Die dienen allemaal aangepakt te worden. Eén van mijn steunpalen moet nog in de verf gezet worden, Louanne haar magneetbord moet laag 3 (en 4) krijgen en mijn 'accentmuur' moet een mooi papierke krijgen. We zijn er dus nog niet. Vooraleer ik hier het resultaat post en lovende commentaren in ontvangst neem, wil ik dat het volledig af is. Dus nog even op die tandjes bijten en aan het werk met die kantjes! Hopelijk met resultaat op lange termijn. Want toen ik in mei vorig jaar met bloed, zweet en tranen eindelijk mijn voortuin had aangelegd, had ik niet gedacht dat ik hem nu 'binnen 90 dagen' weer moet verwijderen. "Wij maken niet onmiddellijk proces-verbaal op, maar willen u de gelegenheid geven deze bouwovertreding vrijwillig op te heffen." 

De grote schilderwerken

Het spookte al een tijdje rond in mijn hoofd. Begin dit jaar nam ik mij iets 'goed' voor. Toen bleek dat Louanne tijdens de paasvakantie een weekje op reis zou gaan met haar papa werd het voor mij duidelijk: dan moest het gebeuren.

De dag na mijn vorige blogpost kreeg ik bezoek van Colora. Ik had wel wat ideeën maar kon nog technisch advies gebruiken en hulp bij het beslissen van de kleurtjes. Het werd 'gainsbaro white' en 'melting mintleaf'. Louanne haar roze en paars werd 'macaron' en 'orchidee'.

Ik legde de data vast, stelde een schilderteam samen, reed naar Brico voor verfkwasten, afplaktape en andere benodigdheden, leende van vrienden en collega's een schuurmachine, doeken, emmers en borstels. Besteedde mijn pas verkregen ecocheques in één keer. En last but not least, ik bereidde me mentaal voor. 

Louanne vertrekt. Ik berg al haar speelgoed op, zet alle meubels aan de kant, haal gordijnen en lusters naar beneden. De grote leegte. 

Muren plamuren. Schuren op woensdagnamiddag. Afwassen en afplakken. Eindelijk die eerste spat verf. Het ganse weekend kei hard werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik loop te stressen maar heb een team aan mijn zijde om U tegen te zeggen. Zondagavond is het grootste werk verzet. Maandag zit ik geradbraakt achter mijn bureau. Louanne belt: "Tot morgen, mama!" Dat geeft me nieuwe moed. Ik loop een toertje, want dat is broodnodig.

Dinsdag zorg ik ervoor dat de werf weer op een huis lijkt. In de namiddag omhels ik mijn dochter in wat weer een stukje meer 'ons' huis is geworden. 

Special thanks to my topteam!

Knuffelkapitein

Eén van die dingen die het zwaarst blijven, is merken dat je kleine meisje het moeilijk heeft. "Mama, ik mis jou als ik bij papa ben en ik mis papa als ik bij jou ben." Het uit zich in slecht slapen, niet naar school willen, ontzettend aanhankelijk zijn en dramatisch afscheid nemen van mama naar papa of omgekeerd. Dat vreet energie. En hoewel de tranen meestal snel gedroogd zijn, blijft zo'n afscheid nog een hele tijd nazinderen in je hoofd. Je neemt het mee naar huis of naar het feestje dat je op die ene vrije avond in je agenda hebt gepland.

Tot we op een ochtend samen naar de geweldige Kapitein Winokio kijken. Daar vertelt Mevrouw de Poes een verhaal over het knuffelbandje. Met een knuffelbandje kun je knuffels sturen naar iemand die je erg mist. "Mama, ik wil ook zo'n knuffelbandje, waar kun je dat kopen?"
In een heel speciale winkel koop ik een knuffelbandje voor mijn meisje. Ze neemt het trouw mee naar school en naar haar papa. En knuffels dat ik krijg, de hele dag door!

Vrouwen en techniek

Vandaag een familiedagje Technopolis. Je weet maar nooit waarvoor een vroege kennismaking met techniek goed kan zijn. Ik mis in ieder geval de basiskennis. Dat bleek gisteren nog maar eens toen ik tussen de boodschappen, de was en de duizend en één andere dingen die je op zaterdag moet doen, een klusjesdag plande. Alvast een eerste voorbereiding op wat komen gaat: de grote schilderwerken. 

Omdat ik dus zero technische kennis heb, organiseer ik zo'n dag met plezier in het gezelschap van Peter. Zelfs als hij zich niet 100% voelt, helpt hij me niet alleen uit de nood, hij geeft me ook moed om de rest van de werken aan te vatten. We zitten dus op schema.

Iets minder goed op schema: de weg naar de 10 km. Schitterend loopje gedaan dit weekend, jammer genoeg het eerste en meteen enige van de week. Maar we onderhouden de 5 km, dat is al iets. 

De wei

Een tijdje geleden startte de voorverkoop van '10  years Tomorrowland' voor de inwoners van de omliggende gemeenten van Boom. Aangezien ik toch al meer dan 10 jaar in Gent gedomicilieerd ben, viel ik hiervoor uit de boot. Een ticket boeken op naam van de mama is immers niet toegestaan. Toegeven, bij de start van de échte voorverkoop heb ik niet eens meer de moeite gedaan. Want het is toch wel behoorlijk prijzig en het valt knal tijdens mijn verlof wat de opvang voor Louanne weer extra moeilijk maakt en ja, daar gaan we weer met alle praktische bezwaren en excuses.

Woensdagavond hoorde ik op stu bru dat de combitickets voor Werchter allemaal de deur uit waren, alsook de dagtickets voor donderdag en zaterdag. Hmm, zou ik? Toch eens kijken naar de line up van zondag. Kings of Leon?! Stromae?! Ja hallo, moet een mens daar nog over twijfelen? Als je zo iemand bent als ik: ja dus. Want het is toch wel behoorlijk prijzig en hoe moet ik die opvang voor Louanne regelen en nog meer van dat soort praktische bezwaren en excuses. 

Een nachtje slapen bracht daar blijkbaar verandering in want donderdagmiddag boekte ik voor mijn doen behoorlijk impulsief, zo maar tijdens mijn lunchbreak één van de - zo bleek later - laatste tickets. Oh oh, die bankrekening en oh, met wie zou ik eigenlijk gaan? En oh, heb ik dan geen extra dagje verlof nodig? En oh... IK GA NAAR WERCHTER!!!

Het moest nog eventjes doordringen maar ik ga dus naar dé wei. Voor vele duizenden mensen is dat de normaalste zaak van de wereld, voor mij toch best speciaal. 

Administratieve vereenvoudiging voor alleenstaande ouders

Een tijdje geleden kreeg ik een brief in de bus van RKW (de Rijksdienst voor Kinderbijslag van Werknemers): wij stellen vast dat u feitelijk gescheiden bent, gelieve bijlage in te vullen met het bedrag van uw inkomsten (loon + eventuele uitkeringen) zodat wij kunnen vaststellen of u nog steeds recht hebt op kinderbijslag en eventueel op verhoogde kinderbijslag. Vriendelijk dat men dit zo spontaan aanbiedt! En inderdaad, als alleenstaande mama met inkomen < X heb ik recht op verhoogde kinderbijslag. Alle beetjes helpen, wij blij.

Momenteel zit ik in 1/5e tijdskrediet met motivatie om voor mijn dochter jonger dan 8 te zorgen. Ik krijg hiervoor een vervangingsuitkering van de RVA. Voor een aanmoedigingspremie kom ik niet in aanmerking omdat ik in de gelijkgestelde (what's in a name?) social profitsector werk. "Indien één of meer van uw gegevens wijzigen, moet u uw RVA-kantoor daar onmiddellijk schriftelijk van op de hoogte brengen." 

Bovenstaande brief van RKW deed mij daaraan denken. Dus dien ik na mijn (feitelijke) scheiding een officieel 'attest van gezinssamenstelling' door naar de RVA. Ik krijg bericht dat ik inderdaad als alleenstaande ouder recht heb op een verhoogde uitkering vanaf datum X mét terugwerkende kracht. Dank je wel daarvoor. Alle beetjes helpen, wij blij.

Opnieuw een brief van RKW, voortaan dien ik de bijlage namelijk iedere referteperiode in te dienen. Aangezien ik als alleenstaande mama recht heb op een verhoogde uitkering van de RVA, kom ik nu door de som loon + verhoogde uitkering nét boven het maximum bedrag dat mij recht geeft op verhoogde kinderbijslag. Ook dat wordt met terugwerkende kracht herberekend, zucht!  

Intussen ook nog een bericht gekregen van school in verband met de studietoelage voor kleuters. Dat ziet er pas een serieuze boterham uit. Maar toegeven, we zijn ook écht blij met al die kleine beetjes!

Gelukkige niet-verjaardag

Alice viert in Wonderland alle dagen haar niet-verjaardag. Bewonderenswaardig, van alle dagen een feest (proberen) maken. Helaas lukt dat niet altijd. Bijvoorbeeld op van die dagen met een speciale datum. Uiteraard heb ik ‘onze’ datum uit mijn agenda verwijderd en krijg ik geen automatische verwittiging meer.  Maar als je die dag ettelijke opeenvolgende jaren hebt gevierd, dan geraakt dat niet zo maar uit je geheugen. Een programmeerfout van het menselijke brein? Ik heb ervoor gezorgd dat ik die avond niet alleen moest doorbrengen, dat helpt.

Of het aan de datum ligt of aan iets anders weet ik niet maar ik heb het toch weer lastig. Verdriet en boosheid die in alle hevigheid toeslaan. Hoezeer we dat ook proberen verbergen, dat komt af en toe bovendrijven. Dat is niet erg, dat is nodig. Ook Louanne heeft het weer even wat moeilijk en moest enkele traantjes laten. Ik vertel haar dan dat dat mag, verdrietig zijn. Dan praten we even over ‘toen papa nog in ons huisje woonde’, zitten we samen een potje te huilen en kunnen we er na een dikke knuffel weer tegenaan. Want dat doen wij, de meisjes, alle dagen.

 

Roosje in een doosje - Part II

Januari. Tijd voor kleine kittentjes, die intussen al flinke pubers geworden zijn, om gesteriliseerd te worden. Niet bepaald iets waar ik naar uitkeek gezien de bijzonder onaangename ervaringen in het verleden met kattinnen die draadjes lospeuteren enz. Daarnaast de praktische kant, want sinds de vorige escapades met Roosje in een doosje, neem ik Louanne voorlopig niet meer mee naar de dierenarts.

De hele operatie is vlot verlopen. Zowel voor Roosje die bij thuiskomst sierlijk uit haar mand stapte en al meteen op het aanrecht sprong (honger), als voor ondergetekende. Opluchting alom en alweer een stap gezet. Want zal ik eens een geheimpje verklappen? Vroeger hadden mijn ex en ik een afspraak: huisdieren ja, op voorwaarde dat mijn ex ermee naar de dierenarts ging. Louanne heeft dat kleine hartje namelijk van geen vreemde...

Geheime expeditie

Vandaag werden we getrakteerd op klassiek miezerig herfstweer. Hoewel ik een herfstmens ben, word ook ik daar niet vrolijk van. Maar aangenaam lopen was het wél. Nog steeds zacht en van dit soort regen word je wel nat maar niet doorweekt. Niets dat een warme douche achteraf niet kan oplossen. Ook Louanne genoot na een weekje rust opnieuw van haar turnles. Ze zijn al flink aan het oefenen voor hun optreden en dat is allemaal erg geheim. Geheimpjes zijn 'in' bij mijn vierjarige.

Bij miezerig herfstweer halen we stilaan sjaals, mutsen en handschoenen boven. Dat geeft een rommeltje in mijn hal en het is geen geheim dat ik daar niet zo van houd. Dus trok ik met Louanne naar Ikea om een extra module expedit in huis te halen. Et voilà het is nog maar negen uur en ze staat al te blinken in mijn hal. Ik heb niet eens de buurman moeten halen voor versterking. Ondertussen hield Louanne zich stilletjes bezig in de woonkamer. Want zij kreeg een doosje cadeau 'voor mijn geheimpjes hé mama'.