Het was (g)een geweldig jaar

Einde jaar. Een tijd van terugblikken op.

• Op een prachtige februaridag in - hoe kan het ook anders – Parijs. In het gezelschap van de vriendin waarmee ik in augustus 'ons 20 jaar' vierde.
• Op kilometers lopen. Op Midzomernacht, mijn eerste 10 km. Apetrots was ik. 
• Op paperasserij in de nasleep van. Correspondentie met stadsdiensten, Vlaamse en federale overheidsdiensten. En de onvermijdelijke EOT.
• Op cultuur. Op mijn vriend Jan Fabre. Op Jan Hoet. Op Berlinde De Bruyckere. Op Alberto Garutti.
• Op veel tamtam in de media over ploetermoeders, de combinatie werk – gezin, scheidingen in reclamespots, ‘de opmars van alleenwoners’ en een magazine alleen voor alleenstaande ouders. Wat ben ik toch hip.
• Op het jaar van De Grote Schilderwerken die ik enkel dankzij hulp van een topteam tot een goed einde bracht.
• Op de festivalzomer. Met parels van vrienden parels van optredens bijwonen. Birdy, Blaudzun, John Newman, The National, Stromae. Je kon me zowaar spotten op de Gentse (kinder)Feesten.  En wat een gezelligheid op Parkies met ‘mijn’ Frank Boeijen.
• Op tripjes dicht bij huis. Op ontelbare fijne uitstapjes naar zee. Op een traditie(ge)wijs weekend Ardennen. Op een citytrip met Louanne naar onze hoofdstad.
• Op rekenen en tellen. Op voorzichtig leven en constant keuzes moeten maken. Maar ook op de eerste sommetjes van dochterlief.
• Op mijn blogjes hier en op mijn allereerste (gast)blog daar.
• Op mijn dochter die groeit en bloeit. Vijf jaar. Leerde lezen. Beoordeelde boeken in de Kinderjury. Creëerde kunstwerken om in te kaderen. Danste pas de chat. Prikte gaatjes in haar oren.
• Maar bovenal: op een jaar van vriendschap.

Bedankt vrienden om samen met mij het lief en leed van 2014 te delen. Een toast op jullie allemaal en heel graag tot in 2015 voor nog veel meer lief en (als het even kan) ietsjes minder leed. 

Pain is inevitable, suffering is optional

Bovenstaande titel is een citaat uit 'Waarover ik praat als ik over hardlopen praat' van Haruki Murakami. Een tijd geleden werd het mij aangeraden door een vriendin. Aangezien ik me had voorgenomen om een beetje te downgraden én om terug wat meer te lopen, de ideale literatuur voor dit moment. De korte inhoud schept hoge verwachtingen die helaas niet werden ingelost. Maar ik heb het met de glimlach gelezen en vreemd genoeg heb ik zin gekregen om zijn andere boeken te gaan lezen. Hij schrijft in dit boek immers over hoe hij het lopen nodig heeft om te kunnen blijven schrijven, een wisselwerking die ik volkomen begrijp.

De man heeft een indrukwekkend palmares marathons, triatlons en jawel, een ultramarathon (100km) in de benen. Ik zal het hem niet nadoen. Maar als hij schrijft over het starten met lopen op zijn 33 (hij is nu 65), het behalen van zelf gestelde doelen en het aftasten van (zowel mentale als fysieke) grenzen, begint het bij mij toch te kriebelen. Het interview dat ik (voor mijn werk) afnam van twee collega marathonloopsters, had ook al het één en ander in gang gezet. En zo fluistert er een stemmetje in mij: op mijn 40e een marathon lopen, zou dat niet mooi zijn?

Laat ik beginnen - in deze tijden van goede voornemens- om mijn jaardoel 2015 te stellen. Want zo'n sfeervol Midwinternachtrunnetje van 5 km, dat is best plezant, maar ook in 2015 10 km lopen, daar ga ik voor! Meteen een motivatie/herinnering om het lopen niet te laten vallen. Ik kreeg dan ook vandaag opnieuw felicitaties van mijn runtastic-app. Dat deed deugd! En kijk, ik heb zelfs nog energie over om er een stukje over te schrijven. Met dank aan Haruki voor de inspiratie.

 

System failure

De afgelopen weken voelde ik me zoals mijn Iphone (na de upgrade naar ios 8.1). Het liep niet meer zo vlotjes met de batterij en af en toe crashte er al eens een app. Het leek wel of mijn energiepeil iedere dag een beetje sneller zakte. ’s Avonds geraakte ik nog net op tijd in m’n zetel om weer op te laden. Veel meer viel er niet met me aan te vangen. Vroeger in bed kruipen en dus langer slapen, zoiets als de batterij opladen tot 100% en de stekker nog even in het stopcontact laten, dat hielp niet.

Overdag kon ik verschillende apps tegelijk draaiende houden, dat wordt ook ‘gewoon’ van je verwacht. Op sommige avonden liep ik echter al in het rood tegen dat ik Louanne van school moest halen. Maar hé, ik heb zo een kabeltje waarmee ik m’n Iphone snel even in de auto kan opladen, tot we toch al terug aan 40% zitten.

Het slechtste wat ik kon doen, was mijn runtastic-app uitschakelen. Dat spaart batterij. Nochtans is het een essentiële app die ik -hoe laag het energieniveau ook staat- draaiende moet zien te houden. Het is namelijk een magische app, ze gééft energie.

Want hoe vaak kan je dat? Jezelf iedere dag opladen om ‘gewoon’ de volgende vol te houden? Hoe lang kan je in of tegen het rood lopen? Ik had gehoopt tot tegen mijn weekje vakantie. Dan maakt het niet zo uit als je eens een dagje op 50% draait. Integendeel, door minder apps tegelijk te laten draaien, heb je ’s avonds nog verbazingwekkend veel energie over. Dat was het plan. Tot het systeem daar duidelijk anders over dacht en -zo maar in het midden van de nacht- letterlijk even doordraaide. ’s Ochtends schakelde ik die andere app in: de telefoon om hulp te vragen.  Meteen daarna stond ik mezelf toe om me -zo maar in het midden van de dag- tot 100% op te laden. Later in de appstore stelde men de diagnose: vertigo en kreeg ik de nodige tools mee om deze bug in de toekomst te bestrijden. Nu ga ik in full force voor de downgrade. 

Enig stuk

Nu we toch leestips aan het rondstrooien zijn. Een blad voor alleenstaande ouders? Een initiatief van de Gezinsbond voor 'gewone mensen in een bijzondere situatie'. Volgens hen 'een magazine vol energie en moed, dat inspireert en leidt, maar vooral de mooiste glimlach ontlokt'. Misschien moet ik er pas over bloggen als ik het gelezen heb maar ik vroeg alvast mijn gratis exemplaar hier aan: https://www.gezinsbond.be/enigstuk. 

Het Echtgenote Probleem

Het is hier wat stillekes geweest, om allerlei redenen. Onder meer omdat ik dit pareltje van een roman ontdekte. 'Het Rosie project' van Graeme Simsion. Don Tillman is een professor genetica met het syndroom van Asperger. Hij heeft het dus wat moeilijker op het sociale vlak. Het vinden van een partner loopt niet van een leien dakje. Dates lopen meestal dramatisch af. Hij besluit het over een andere boeg te gooien en stelt een 16 pagina's tellende vragenlijst op. Enkel met de vrouwen die alle vragen correct beantwoorden, zal hij nog op date gaan. Maar dan verschijnt Rosie in zijn leven. 

Je volgt het verhaal vanuit de logica van Don wat hilarische momenten oplevert. Maar het geeft bovenal meer inzicht in de leefwereld van iemand met autismespectrumsyndroom. Het verhaal loopt iets te voorspelbaar op het -uiteraard- goede einde af maar het leest als een trein. Een feel good romantische komedie. Ik kijk nu al uit naar de film.

   

The place to be

En zo stellen we ons opnieuw de steeds terugkerende vraag: is een datingsite wel dé place to be om een lief te zoeken? Want soms heb je het echt helemaal gehad. De ervaringen van mijn mede vrijgezellen spreken boekdelen. Mijn eigen ervaringen jammer genoeg intussen ook.

Zo ben ik bijvoorbeeld al met open ogen in de woezenval gelopen. (Voor wie de woezenclub nog niet kent, verwijs ik met plezier naar volgende treffende omschrijving, vergeet ook zeker deel 2 niet te lezen.)

De 'Friends with benefits' aanbiedingen zijn talrijk. Sommigen gooien dat open en bloot in de groep. Eerlijk, daar geef ik nog de voorkeur aan, dat is tenminste duidelijkheid van in het begin. Bij anderen duurt het tot één of zelfs twee chatsessies alvorens de vraag opduikt. Nog anderen gooien het als 'laatste redmiddel' in een al lang verloren strijd.

Dus om al die gevallen uit te sluiten, betalen dan maar? De 'elite-datingsites' opzoeken in de hoop daar tenminste toch wat meer niveau tegen te komen? Ik ben (op dit moment?) niet bereid om er geld aan te geven. Ik blijf dus nog even koppig (tegen beter weten in?) met een gratis profiel rondlopen.

Eén van mijn vrijgezelle vriendinnen gooit het over een andere boeg. Ze laat de datingsites even voor wat ze zijn en probeert de goede oude koppeltechniek. Ik kijk nu al uit naar de volgende ladies night. Want het enige wat écht helpt in heel dit avontuur is het delen van dateleed. U weet wel, *sharing is caring*.

T(w)oo much too soon

En zo beste lezertjes hebben jullie alweer een maand moeten wachten op een blogje. Wat was het excuus deze keer? Hou jullie maar vast: ik had een lief. Een lief? Had? Twee keer ja dus. Geloof het of niet, na eerdere ietwat redelijk rampzalige pogingen tot daten, klikte het dit keer wonderwel met mijn nieuwste match. Hoera! Vlinderkes! Van twee kanten nog wel. Leuk! Super! 

Maar ook: paniek! Want hoe moet dat ook alweer zo een lief hebben? Je moet dan weer vertrouwen schenken en iemand heel dicht in je leven toelaten en zo. En plots zijn daar allerlei vragen, twijfels en emoties die boven komen. Herinneringen aan die vorige relatie die je zo hard geprobeerd hebt te vergeten. Dingen die zo heel herkenbaar zijn of juist zaken die heel anders gaan. En hoe pak je dat dan aan, zo mama zijn en daten tegelijk? Wanneer vertel je aan wie dat je iemand hebt leren kennen? Aan een paar vrienden die je zo eigenlijk een beetje 'in de steek' laat daar in vrijgezellenland? Aan je ouders die stiekem (en minder stiekem) heel hard hopen dat je iemand nieuw leert kennen en weer gelukkig wordt? Aan je buren die toch verdacht vaak diezelfde wagen voor de deur zien staan? Aan je ex? Aan je dochter die je toch vooral niet te vroeg wil laten kennis maken met want stel dat het weer misloopt? 

Pff, het is me wat! Na '100 weken' zou je er weer klaar voor moeten zijn. En ik voelde mij ook echt klaar, anders was ik in de eerste plaats niet beginnen daten. Maar er komt toch heel wat bij kijken. Dus proberen we er niet te veel over te piekeren en de dingen op zijn beloop te laten. Het rustig aan te doen, stap voor stap. Er over te praten, tijd nemen om elkaar beter te leren kennen. Dan merk je dat je toch niet zo goed matchte als eerst gedacht. Of geef ik het te snel op? Laat ik de paniek niet te veel de bovenhand nemen? Maar dan kom ik tot het besef dat als het de juiste man is, ik die paniek wel overwin. Dat we dat samen wel overwinnen. En dat was jammer genoeg niet het geval.  

Dus startten we het schooljaar opnieuw met ons tweetjes. Best weer even slikken.